Wspomnienie Patyczaka o Oskarze Kasperku
Trudno mi w kilku zdaniach podsumować – ciężko w to uwierzyć! – niemal 40 lat znajomości.
“Uwolnić Oskara Kasperka” to były pierwsze plakaty, które rozwieszałem w 1987 roku jako uczeń liceum w Sosnowcu. Oskar siedział wtedy za odmowę służby wojskowej, a ja za te plakaty zaliczyłem moje pierwsze przesłuchania przez Służbę Bezpieczeństwa. Poznałem go dopiero, gdy wyszedł z więzienia, a ja przyjechałem na studia do Poznania, gdzie potem wspólnie działaliśmy w Ruchu Wolność i Pokój.

Oskar zawsze był trochę outsiderem: nie miał może wielkiego drygu do działań organizacyjnych, za to zapewniał nam fajną oprawę graficzną: czy to plakat, czy okładkę gazetki. Później odbijałem zaprojektowane przez niego szablony na koszulkach mojej Oficyny Agrafka. Oskar nauczył mnie też wycinać stemple, przygotowywać ramy do sitodruku, a gdy odwiedzałem go w jego pracowni, to i o tzw. życiu trochę rozmawialiśmy przy herbacie i szachownicy – bo był również całkiem niezłym szachistą.
Oskar bardzo chętnie dzielił się swoją wiedzą i umiejętnościami. Chyba wręcz zależało mu, by i jego sztuka i umiejętności szły po prostu dalej między ludzi.
Od kiedy wyjechał do Trójmiasta, było tylko kilka rozmów przez telefon. W jego pracowni Weksla w ośrodku Halo Kultura byłem dopiero teraz, kiedy go żegnaliśmy i pomagałem porządkować jego rzeczy. Wielka szkoda, że trójmiejska przygoda Oskara została tak nagle przerwana. Ale wiedza, umiejętności i energia Oskara zostają wśród nas.
